In Stockholm is het eind oktober rond een graad of zes, het wordt om vier uur donker en de stoep is nat. Toch loopt daar niemand in wandelschoenen naar zijn werk. Wat je wel ziet, jaar na jaar, is de westernlaars. Puntneus, schuine hak, tot net over de enkel, onder een lange jas of een wijde broek.
Ik vond dat lang een rare match. Een laars die is bedacht voor stoffige vlaktes in Texas, gedragen in een stad waar het half het jaar vriest. Maar hoe vaker ik in het noorden kwam, hoe logischer het werd.
Scandinavische stijl is een reactie op het weer
De reden dat Kopenhagen en Stockholm zoveel invloed hebben op wat wij dragen, is niet dat ze zoveel warmer of kleurrijker zijn. Het tegendeel. Het klimaat dwingt tot kleding die praktisch is, en de Scandinavische oplossing is meestal om minder dingen te bezitten die langer meegaan. Zet je het klimaat per regio en seizoen op een rij, dan snap je die keuze vrij snel.
Dat zit ook in de instituties. Copenhagen Fashion Week stelt sinds 2023 minimumeisen op het gebied van duurzaamheid aan merken die op het officiële programma willen staan, met eisen over onder meer levensduur van producten en arbeidsomstandigheden. Berlijn en de British Fashion Council hebben dat raamwerk daarna overgenomen. Een modeweek die merken weigert die niet aan die eisen voldoen is nog altijd zeldzaam.
Die houding zie je terug in de straat. Waar wij een trend uitzitten en daarna wegdoen, kopen ze daar één paar dat vijf winters meegaat. Vraag een Zweed naar zijn wandelschoenen en je hoort een jaartal, geen merk van vorig seizoen. Die KEEN uit 2019 doet het nog prima. De westernlaars past in dezelfde logica. Hij is nooit helemaal in de mode geweest en daardoor ook nooit helemaal uit.
Waarom hij werkt in een nat klimaat
Drie dingen, en geen ervan heeft met stijl te maken.
De schacht komt tot boven de enkel, dus regen loopt niet zomaar naar binnen als je door een plas stapt. De hak is schuin en massief in plaats van dun, waardoor je gewicht naar achteren zakt en je op natte klinkers minder snel wegglijdt dan op een vlakke zool. En de meeste modellen zijn van stevig rundleer met een dichte naad, wat een heel ander verhaal is dan het dunne leer van een net laarsje.
Wat je wel moet doen is hem impregneren voor je hem de eerste keer aantrekt. Leer dat een paar keer volledig doorweekt is geweest wordt stug bij de naden, en daar begint bij zo’n laars ook de slijtage. De sok die erin gaat is het tweede deel van het verhaal. Katoen wordt in een dichte leren schacht snel vochtig en daarna koud, en daar kom je tot ’s avonds niet meer vanaf. Merinowol, van Sockwell bijvoorbeeld, houdt zijn warmte ook als hij niet meer kurkdroog is.
Hoe je hem draagt zonder dat het verkleedt
Hier gaat het bij ons vaker mis dan in het noorden. De valkuil is om er iets bij te doen dat ook naar het Westen verwijst, en dan sta je binnen twee accessoires in een kostuum.
De Scandinavische aanpak is omgekeerd. Zij zetten de laars tegen iets wat er niets mee te maken heeft. Een grijs mantelpak. Een simpele zwarte jurk. Een verwassen spijkerbroek met een oversized trui. De laars is dan het enige uitgesproken ding aan de outfit, en daardoor werkt hij.
Voor wie het in Nederland wil proberen zijn zwart en donkerbruin de veiligste ingang. Bij Lazamani vind je westernlaarzen in leer met een schacht die net over de enkel valt, in modellen die het bij één uitgesproken detail houden. Dat is precies genoeg om het geen doorsnee enkellaarsje te maken, zonder dat je er een riem met gesp bij nodig hebt.
Wat er verder in een noordelijke kast staat
Een westernlaars is geen buitenschoen, en daar zijn de Zweden heel nuchter over. Wie het weekend de natuur in gaat, trekt iets met een grovere zool aan. En als het gewoon uren achter elkaar doorzet, staat er iets van rubber klaar dat tot over de kuit komt, een Hunter of iets in die geest.
Verder blijft dat rijtje kort. Een Zweedse gang staat zelden vol, en wat er staat wordt ook echt allemaal gedragen. Wij hebben er thuis vaak het dubbele staan en grijpen toch elke ochtend naar hetzelfde paar.
In maart gaan die laarzen daar weer de kast in. Wat mij opvalt is dat het dan nog steeds dezelfde laarzen zijn als drie jaar geleden. Dat is misschien wel de echte Scandinavische invloed, en niet de puntneus.
No Comments