bang voor ben

Schrijven buiten mijn comfortzone : “waar ik het meeste bang voor ben…”

Geplaatst door

De #30DagenBlogChallenge is ondertussen al 12 dagen ver. De lijst van onderwerpen konden de deelnemende bloggers niet zelf kiezen en dat heeft ervoor gezorgd dat ik hier nu lekker buiten mijn comfortzone zit te schrijven voor jullie. Over dingen me bezighouden diep en vanbinnen en vandaag sterker nog : “Waar ik het meeste bang voor ben…”

Verschillende rollen en identiteiten maar toch allemaal ‘Ik’

Het is tegenwoordig nog al wat. Zonder al te maatschappijkritisch te zijn moet je er voor jezelf ook maar een keer over na denken : We zijn onszelf, dat proberen we toch. Maar onszelf zijn? Wat is dan dan eigenlijk? Voor mij betekent dat een optelsom van alle verschillende rollen, posities en plaatsen die we kennen. Doorheen al die dingen blijft er één ding constant : onszelf.  We zijn broer of zus, partner, vriendin, werknemer of werkgever of misschien zelfs nog student, Mama en vrijwilliger.  Daarbij zijn we ook nog eens Belgisch of Nederlands, Franstalig, Nederlandstalig. We hebben en we zijn buren, klanten of verkopers. We zijn honderdduizend dingen. Doorheen al die rollen speelt ook dat ene ding waar ik het meeste bang voor ben.

Verschillende verwachtingen

Door al die verschillende rollen zijn er natuurlijk ook verschillende taken en verwachtingen die op je af komen. Soms zijn die dan ook nog eens onverenigbaar met elkaar of niet samen te brengen in één enkele agenda of in dagen van slechts 24 uur.

Wel meer dan eens heb ik medelijden met mijn lieve vriend. Vaak krijgt hij de volle lading, enkel en alleen omdat ik helemaal wordt opgeslorpt door datgene waar ik het meest bang voor ben. Maar niet alleen hij hoor. Het beïnvloedt bijna alles wat ik doe, hoe ik het doe, hoe intensief ik het doe en hoeveel tijd ik overhoudt voor andere dingen.

Stresskip. Uitslover. Strever.

Dat zijn namen die mij allemaal al wel een keertje werden toegekend. Misschien ook niet helemaal onterecht. Het lijkt alsof ik steeds overal de allerbeste in wil zijn. Ergens is dat misschien ook wel waar. Maar dat is niet waar al die zenuwen en die bijna dwangmatige stress en druk vandaan komen wanneer er gepresteerd moet worden. De drang om zo goed mogelijk te presteren, tot het perfectionistische en dwangmatige af komt door datgene waar ik het meeste bang voor ben.

De angst om niet goed genoeg te zijn. Er is maar één mogelijke manier om zo zeker mogelijk te zijn dat je goed genoeg bent : Alles, maar dan ook echt àlles doen wat enigzins binnen je mogelijkheden ligt, en zelfs datgene doen wat eigenlijk buiten je mogelijkheden ligt.

Gelukkig ben ik me er ondertussen al wel een tijdje van bewust. Die onderliggende mega-pushende motvatie die voortkomt uit onzekerheid. Sinds ik er zelf weet van heb, kan ik er ook wel beter mee omgaan. Ik weet dat ik mezelf gewoon moet dwingen om soms genoegen te nemen met wat echt wel “goed genoeg” zal zijn en dat zekerheid over absolute perfectie echt niet noodzakelijk is op àlle vlakken, altijd.

Nonchalant. Losbol. Relaxed.

Zo werd ik ook al verschillende keren genoemd. Ik weet niet of het jullie gaat verbazen maar ook dit aspect komt echt gewoon rechtstreeks voort van datgene waar ik het meeste bang voor ben : “niet goed genoeg” zijn. Eén of ander vreemd mechanisme in mijn hoofd maakt daar dan van : Als je niets odet, dan kan het ook niet zo erg tegenvallen als je niet goed genoeg bent.

Natuurlijk denk ik dat niet bewust! Maar ondertussen ben ik mezelf zo gaan kennen dat ik echt kan zeggen dat mijn brein zo werkt. Maar ook hier weer : Ken jezelf is voor mij echt wel een absolute must. Wanneer je deze dingen over jezelf weet kan je anticiperen wanneer ze je in de weg zouden kunnen staan.

Lees ook wat mijn guilty pleasure is 😉

Hoe bang zijn mij ook beter maakt

Hoewel ik weet dat ik op moet letten voor de valkuilen van deze angst en onzekerheid, zou ik het toch niet helemaal willen wegzetten als een negatieve eigenschap. Sterker nog : ik ben er zeker van dat deze angst mij beter maakt. Doordat ik bang ben om niet ‘goed genoeg’ te zijn ben ik bereid om vaak veel verder te gaan dan iemand anders. De opofferingen die ik soms maak, geven mij op het einde van een geslaagde rit eens zoveel voldoening. Het gevoel dat het het allemaal echt waard is geweest.

Doordat ik op die onzekerheid ook zo oneindig tegenstrijdig kan reageren heeft me dat aangezet om bij mezelf ten rade te gaan. Hoe komt het, dat ik de ene dag tot het alleruiterste wil gaan, en ik de andere dag de hele boel boel laat ?

Ik ben blij. Blij met mezelf. Want weet je : stiekem ben ik echt wel “goed genoeg”.

Wat is jouw grootste angst ?

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *