trots

Ik ben trots op… | #feelgoodNL2018 – Week 1 |

Geplaatst door

Waar ben ik trots op? Goede vraag. Al eerder schreef ik voor een challenge waar ik trots op was en voor deze challenge mag ik wederom bij mijzelf te raden gaan. De #feelgoodNL2018 Challenge heeft namelijk als doel om onszelf als moeder beter te laten voelen over onszelf. Daarom krijgen we wekelijks een onderwerp om over na te denken en schrijven.

“Hoe vaak ben je kritisch op jezelf? Hou je jezelf in als het helemaal niet zou hoeven? Als je antwoord eigenlijk ‘te vaak’ is, dan hopen we zeker dat je aansluit. Omdat we met elkaar willen zorgen voor een mooiere, positievere wereld waarin we kunnen leren van elkaar. We zijn er speciaal voor vrouwen zoals jij en ik. Normale vrouwen, in welke maat dan ook. Om elkaar te steunen, een goed gevoel te geven en te laten inzien hoe ontzettend zonde het is dat we ons zo druk maken over onzekerheden die in je eigen hoofd zitten.”

Waar ben ik trots op?

Momenteel ben ik het meest trots op en dankbaar voor mijn doorzettingsvermogen. En dus blij dat ik niet heb opgegeven toen ik hulp nodig had. Al jaren heb ik last van mindere periodes in mijn leven en door mijn zwangerschappen en de zorg voor de kinderen werd dit alleen maar erger. In oktober 2016 kreeg ik de diagnose matige tot ernstige zwangerschapsdepressie. Na de bevalling van mijn tweede kindje, onze dochter Joey, ging ik dan ook in therapie en kreeg ik medicatie om mijn depressie aan te pakken. Ik kreeg antidepressiva en cognitieve gedragstherapie.

In mei ben ik weer begonnen met werken, het ging namelijk weer goed met mij. In december werd het me allemaal teveel. Alle klachten kwamen terug. De combinatie van het werken, de kinderen en huishouden vielen mij enorm zwaar. Ik wist niet hoe ik het moest redden. In tijden van extreme stress hield ik ermee op. Ik deed juist niets meer terwijl dat dus juist moest waardoor alles natuurlijk erger wordt. De koek was op en ik wilde de hulp die ik nodig had.

trots

Onderzoeken, wachtlijsten een doorverwijzing

In december belde ik de huisarts om mij terug te laten verwijzen naar de psychiater in het ziekenhuis waar ik ten tijde van mijn zwangerschap onder behandeling was. Twee weken later kreeg ik als antwoord dat ik eerst schematherapie moest volgen voordat ik weer terug mocht komen. Dus ging ik op de kortste wachtlijst voor deze vorm van therapie. Half mei was ik aan de beurt. Ja serieus, mei. Ik mocht bijna een half jaar wachten. Na één gesprek werd mij verteld dat ik bij hen niet aan het juiste adres was, zij hadden een zwaar vermoeden voor ADHD. Het advies wat ik kreeg was dan ook om eerst dat uit te zoeken en dan pas weer verder te kijken. Het officiële advies kwam pas twee weken later maar ik was het wachten beu en belde meteen de huisarts voor een doorverwijzing.

De huisarts wilde echter de doorverwijzing van de schematherapeut zien voordat ik doorverwezen kon worden. Na twee weken kregen ze elkaar dan eindelijk telefonisch te spreken en kon ik worden doorverwezen. Op de schriftelijke doorverwijzing wacht ik nog steeds trouwens.

ADHDcentraal

Met deze doorverwijzing op zak dacht ik dat het eind eindelijk in zicht was. ADHDcentraal belde mij op om een afspraak te maken en toen bleek dat ik vooraf toestemming nodig had van mijn zorgverzekering. Na een paar dagen kreeg ik de informatie om die toestemming aan te vragen en in een automatische reactie werd me gezegd dat het maximaal 14 dagen duurde voor ik reactie kreeg. Mijn broek zakte er vanaf. Ben ik dan een aansteller? Is er nou niemand die mij kan helpen? Al sinds mijn 14e ben ik bij verschillende zorgverleners geweest en nu is er nog steeds niemand die weet wat er mis is met mij? Bijna had ik de hoop opgegeven maar ik wilde voor de kindjes alles doen wat ik kon doen om weer beter te worden en mijzelf weer goed te voelen.

Half augustus had ik mijn afspraak bij ADHDcentraal. Ik bleek een ernstige vorm van ADHD te hebben, dat zorgt ervoor dat dingen zoals het huishouden een uitdaging zijn. Dat plannen en organiseren niet tot je sterkte punten behoren. Er is geen filter waardoor hoofd- en deelzaken niet van elkaar te onderscheiden zijn en je dus veel stress ervaart door kleine dingen. Er zit ook geen filter in wat je zegt of doet waardoor je veel mensen per ongeluk beledigd of opeens drastische keuzes maakt. Je bent snel afgeleid en heb weinig tot geen concentratie. Deze stressklachten en onmacht zorgen er natuurlijk voor dat je je ellendig en onsuccesvol voelt. Studeren was super zwaar en bijna onmogelijk. De psychiater zei dan ook dat het voor mij zonder medicijnen eigenlijk niet mogelijk is om een huishouden met twee kleine kinderen in goede banen te leiden. Nou was het hier echt geen idiote chaos hoor, maar zonder hulp was het wel een uitdaging.

Nu heb ik medicijnen

Sinds twee weken heb ik nu medicijnen en ik merk zelf echt al veel verschil. Ik heb meer energie en voel me stukken beter. Ben mega productief en het huis is altijd in orde. Op dinsdag pas ik op mijn kleine nichtje en zelfs met drie actieve kinderen vond ik de tijd en rust om op te ruimen, te koken, samen te eten én ze in bad te doen! Wat was ik toen trots op mijzelf. Dingen die voor anderen zo normaal zijn, worden dat voor mij eindelijk ook. Natuurlijk ben ik er nog niet helemaal maar ik zie écht dat het beter gaat en ik voel veel meer rust in mijn hoofd en lichaam. Soms heb je hulp nodig, daar word je alleen maar beter van. Ik ben echt heel blij dat ik heb doorgezet. Eindelijk een juiste diagnose, een herkenbare diagnose waar ik achter sta en de juiste professionele hulp.

Hebben jullie wel eens hulp moeten accepteren?

4 reacties

  1. Jeetje wat heftig moet dat zijn geweest zeg. Zolang wachten op de juiste diagnose… En door hoofd- en bijzaken niet goed te kunnen scheiden, is het logisch dat de kleinste dingen enorme bergen kunnen worden. Ontzettend knap dat je doorzette inderdaad, koos om toch nóg een keer ervoor te gaan. Kinderen kunnen wat dat betreft net het juiste steuntje in de rug zijn, maar alsnog heb je het helemaal zelf gedaan. Fijn dat je meedoet!

  2. Wat goed dat je meedoet! Met recht dat je trots mag zijn op jezelf want het is heel wat waar je zo lang mee hebt geworsteld. Fijn dat je hebt doorgezet en dat het nu lukt om de chaos wat recht te breien, dat is heel lastig ❤

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *