verdrietig van

Drie dingen waar ik verdrietig van word

Geplaatst door

Vandaag ga ik jullie vertellen over drie dingen waar ik verdrietig van word. Over het algemeen word ik eigenlijk helemaal niet zo heel snel verdrietig. In onze vriendenkring sta ik bekend als degene die altijd positief blijft. Ik laat niet snel het hoofd hangen en ga door. Toch word ik ook verdrietig van dingen. Vandaag vertel ik jullie over drie dingen die mij echt verdrietig maken.

Ruzie

Ontzettend verdrietig word ik van ruzie. Ruzie die vaak ontstaat door onbegrip, oneerlijkheid en slechte communicatie. Als kind kon ik er al slecht tegen, bijvoorbeeld als mijn broertje en mijn zus ruzie hadden.

Ruzie vind ik enorm zinloos. Met ruzie los je niets op, het is voor alle partijen verdrietig en vermoeiend. Ik word verdrietig van ruzies om me heen, ruzie tussen een goeie vriendin en haar zus, ruzie tussen onze buren en hun zoon. Als ik zelf in een ruzie terecht kom kan ik daar ook erg verdrietig van worden.

Armoede op vakantie

Als wij in het buitenland op vakantie zijn, valt het me vaak op hoeveel armoede ik in bepaalde landen of steden tegen kom. Kleine kinderen die bedelen op straat terwijl andere kinderen in diezelfde stad genieten van een heerlijk ijsje en genieten van het weer. Als ik dan langs een bedelend kindje met zijn of haar ouders kom wil ik graag iets doen. De vraag is dan: waar begin je?

Geld geven doe ik eigenlijk niet. Dit omdat ik bang ben dat het gebruikt zal worden voor dingen waar het kind niets aan heeft. Een overnachting voor een daklozen opvang wil soms wel betalen, of ik vraag wat ze nodig hebben en koop dat als de mogelijkheid er is. Het probleem oplossen doe je uiteindelijk niet, een straat verder zie je opnieuw bedelaars voor een kerk.

In Nederland leven ook nog steeds mensen in armoede. Dat is ook iets wat mij erg verdrietig maakt. Het zou niet moeten kunnen dat  mensen geen geld hebben om hen kinderen te voeden of een veilig dak boven het hoofd te kunnen bieden.

Jeugdzorg in Nederland

Het laatste waar ik verschrikkelijk verdrietig van word is de jeugdzorg in Nederland. Vandaag zat ik op de terugweg van een bezoekregeling in de auto bij de voogd van onze pleegdochter. Zij vertelde mij dat er van haar team met 17 voogden, op dit moment 7 langdurig uitgevallen collega’s waren. Helaas is er geen budget om die collega’s te vervangen.

Voor kinderen bij ons in de buurt is er dus op dit moment een wachtlijst voor jeugdbescherming. Kinderen die eigenlijk uit huis geplaatst zouden moeten worden, moeten wachten op hun beurt. Wachten in een gevaarlijke, verdrietige, onveilige of ongezonde omgeving. Dit omdat de regering vindt dat de gemeentes jeugdzorg er maar als hobby bij moeten doen.

Het maakt mij verdrietig om te horen welke dingen er in ons land gebeuren met kinderen. De problemen waar mensen in verwikkeld raken, en wat kinderen in ons land soms verschrikkelijk moeten lijden. Het maakt me verdrietig dat mijn eigen pleegkind zo verschrikkelijk lang heeft moeten wachten op hulp, dat hij nu zó beschadigd is dat hij niet op een normale geaccepteerde manier in onze maatschappij kan functioneren.

Begrijp me goed, het zijn niet de jeugdbeschermers, de psychologen of de rechters die mij verdrietig maken. Het zijn de gevolgen van keuzes die onze regering heeft gemaakt, gevolgen van wetten en regeltjes die gevolgd moeten worden, of dat nou ten koste gaat van kinderen of niet…

Positief

Dit zijn de drie dingen waar ik écht verdrietig van word, want een beetje verdrietig word ik natuurlijk wel vaker. Bijvoorbeeld als de kinderen huilen omdat ze niet begrijpen waarom ze niet meer bij hun biologische vader en moeder mogen wonen, of als ik denk aan mijn ongewenste kinderloosheidstijd.

Maar écht verdriet heb ik om deze drie dingen. Positief blijven is bij alle drie heel moeilijk. Toch blijf ik pleegouder om mijn steentje bij te dragen in de chaos die jeugdzorg heet. Blijf ik broodjes kopen voor bedelaars bij de kerken in Rome, en probeer ik te bemiddelen in ruzies om me heen…

Waar word jij écht verdrietig van??

 

Eén reactie

  1. Oh wat word ik verdrietig bij je artikel…
    Misschien moet je nu eentje schrijven waar je wel blij van wordt 🙂
    Zoals organisatie’s die wel mooie doelen halen, of vrijwilligers die pluimen verdienen…
    Blijf positief en blijf geloven, ook al is het nog zo moeilijk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *