adoptie

Super gewoon, adoptie en pleegzorg.

Geplaatst door

Daar zaten we dan, op de bank met het informatiepakket over adoptie. Natuurlijk had ik sinds de komst van ‘de envelop’ op het internet al van alles opgezocht en ik zat helemaal vol met de verhalen die ik had gelezen. Mensen die net als wij geen kinderen konden krijgen, maar ook mensen die al biologische kinderen hadden of mensen die ‘gewoon’ vruchtbaar zijn maar toch wilden adopteren. En de verhalen die je leest als je er naar op zoek gaat… Van hartverscheurend tot hartverwarmend en alles wat daar tussenin zit…

Zoveel vragen.

Erik bleek ook op onderzoek te zijn gegaan, maar hij was op zoek gegaan naar antwoorden op praktische vragen. Hoeveel kost adopteren? Hoeveel tijd kost het? Waar moet je aan voldoen? Hoe gaat het in zijn werk? Hoeveel vakantiedagen had hijzelf en hoeveel heb je nodig tijdens de adoptieprocedure? Kortom, hij had mij minstens net zoveel te vertellen als ik hem.

En toch zaten we daar zonder woorden. We hadden deze tijd vrijgemaakt om met elkaar écht te gaan praten over adoptie, zou dit onze volgende stap zijn? Gaan wij een kindje uit het buitenland halen? En uit welk land? Hoe oud is het kindje? Kun je al die dingen kiezen? En wat vinden wij er eigenlijk van? En en en…

Brok in m’n keel…

Het praten leek niet te lukken, zoveel gedachten en gevoelens, maar we konden de woorden niet vinden… Erik pakte mij in z’n armen en ik brak.

Jaren en jaren en jaren had ik gewacht op een kindje, een babytje dat in mijn buik zou groeien. Een bezegeling van onze liefde, onze trekken wilde ik herkennen. Al die tijd was adoptie ons reserveplan. Maar nu het zover was vond ik het zó tegen mijn gevoel ingaan! Het voelde voor mij zó enorm niet goed om zóveel geld te ‘betalen’ voor een kindje, een kindje dat ik voor mijn gevoel dan uit zijn land weg zou rukken, mee zou nemen naar een andere cultuur en ander klimaat, ver weg van zijn familie en roots, simpel om mijn behoefte te vervullen: mama worden…

Het gekke is dat ik er voor andere mensen heel anders over denk, ik keek in die tijd wekelijks naar het programma “Open armen” van Natasja Froger. In dit programma werd wekelijks meegekeken  met een stel dat bezig was met adoptie en een kindje adopteren. Ik vond het fantastisch! Zo bijzonder hoe die mensen hun huis, hart en leven open stelden voor een kindje dat in zijn of haar eigen land nooit de kansen zou hebben gekregen dat het in Nederland bij deze liefdevolle en daadkrachtige mensen wel kreeg. Iedere week weer zat ik te huilen omdat ik het zo bijzonder vond en toch vond ik het voor mijzelf niet goed voelen…

Toen de woorden kwamen over adoptie.

Nadat we samen uitgehuild waren en de woorden kwamen, bleek dat zonder dat we het ooit besproken hadden, Erik en ik er precies hetzelfde in stonden. Als er geen andere mogelijkheid is om in Nederland papa en mama te worden en het gaat tegen de €30.000 kosten, gaan we liever met dat geld naar het buitenland om daar niet één, maar veel meer kinderen een betere kans te geven. Daar (we hadden geen idee nog waar en hoe) zouden we dan van dat geld zoveel meer kunnen doen dan slechts één kindje een betere kans in zijn/haar leven geven…

adoptie

Maar zover waren we nog niet… Waren er niet ook in Nederland kinderen die voor korte of langere tijd niet thuis konden wonen? Waren er niet ook in Nederland kinderen die geboren werden met alle kansen tegen, kinderen die mishandeld of verwaarloosd werden? Kinderen die niet erkend werden of kinderen die honger hadden? Was dat niet waarvoor ik in groep acht ook had gelopen met de beroemde kinderpostzegels? Waren dát niet kinderen waar wij voor konden gaan zorgen? Wij wilden zo dolgraag papa en mama worden, wáár waren dan deze kinderen?

Supergewone mensen gezocht…

Adoptie lieten we voor wat het was, het voelde voor ons allebei niet goed en hoewel we het niet definitief nooit zullen doen, hebben we het voor nu geparkeerd. Eerst gingen we kijken of we niet op de plek waar we waren, in de stad waar we woonden, iets konden betekenen voor kinderen die geen kind konden zijn. Via een liedje van kinderen voor kinderen (“ouders gevraagd”) en de website van kinderpostzegels kwamen we op pleegzorg.nl, pleegzorg… Er ging letterlijk een wereld voor ons open! Wat wij wilden bestond dus en had een naam: pleegzorg!

Het is niet zo dat we sinds die dag pleegouders zijn, pleegvader en pleegmoeder worden is namelijk een heel proces en net zoals zwanger worden, zwanger zijn en papa en mama worden tijd kost, kost ook pleegouders worden tijd. Voor ons begon het met het inwinnen van informatie, we vroegen het informatiepakket aan en terwijl we daar op wachtten gingen we allebei in de onderzoeksstand. Allebei zochten we op onze eigen manier naar informatie. Erik heel praktisch naar de juridische en praktische kant (verzekeringen, verantwoordelijkheden en verlofdagen) en ik naar de ervaringen. Alle boeken die onze bibliotheek had over pleegzorg heb ik opgehaald, studieboeken, romans, jubileumboeken maar vooral dagboeken van échte pleegmoeders. Alle informatie zoog ik op als een spons en hoe meer ik las, leerde en wist, hoe zekerder ik wist: dit was onze weg!!!

Pleegzorg informatiepakket

Je begrijpt misschien dat toen het informatiepakket eenmaal zijn weg naar onze brievenbus had gevonden, het ons niet echt heel veel nieuws meer vertelde. Het zette de dingen op een rijtje én nodigde ons uit voor een informatiebijeenkomst, waar we ook daadwerkelijk naartoe zijn gegaan. Daar stapten we in de trein naar ons doel: papa en mama worden.

En hoewel het heel makkelijk klinkt, papa en mama worden is dat in pleegzorgland natuurlijk wel dubbel. De kinderen die in pleegzorg terecht komen hebben namelijk, meestal, al een papa en mama. Ze blijven als dat mogelijk is, ook contact houden met hun biologische papa en mama en dat is iets wat ik ook heel belangrijk vind. Dus met het instappen in deze trein, hebben we ook ons doel aan moeten passen. De droom die ik als klein meisje had: Mama worden, heb ik moeten hernoemen. We hebben het voor onszelf hernoemt als “de dagelijkse zorg voor kinderen mogen dragen”…

Zo eindigt de weg die ik af moest leggen om mama te worden. Het eindigt niet met het hernoemen van het doel, het eindigt met het vinden van ons doel. Ons doel was bereikbaar geworden en hoewel het nog een heel proces is geweest wat ik misschien ooit nog eens zal beschrijven, is het doel bereikt. Wij zijn pleegouders geworden en zijn dat nog steeds met heel veel plezier. En ongeveer een maand geleden gebeurde er iets heel bijzonders. Een heel klein meisje dat bij ons is komen wonen toen ze nog geen vier weken oud was, liep op me af stak haar handje in de lucht en zei: “Mama!!”

Weet jij wat pleegzorg is? Heb je vragen over pleegzorg die ik zou kunnen beantwoorden?

13 reacties

  1. Ik ben nog bezig met fertiliteit…. of ik ga er terug mee beginnen, dan wel met eiceldonatie…
    maar ik ben zeker ook opgegeven als pleegouder, in eerste instantie voor een netwerkplaatsing: een meisje dat ik al kende….. en ik besloot zomaar even om er zeker nog eentje bij te nemen…

    Voorlopig raadt pleegzorg me wel aan eerst fertiliteit volledig af te ronden en of er dan ene kind komt of niet, in beide gevallen, kan pleegzorg nog…. Dit heeft vooral met te veel veranderingen te maken. Stel: ik word zwanger als hier net een pleegkind is, dan is het na de grote verandering van hier te komen wonen nog ene bijkomende grote verandering van ene baby erbij… ze hebben immers heel vaak al een rugzak, waar bij veiligheid en stabiliteit wel een must is

    In ieder geval: veel succes met het pleegzorgavontuur! Die netwerkplaatsing ded ik alvast met heel veel plezier! <3

    1. Hallo Els, wat bijzonder om te lezen! Woont dat meisje nu nog steeds bij je?

      Ik denk inderdaad dat het een goed advies is om eerst je eigen route gelopen te hebben. Voor pleegkinderen is het heel ingrijpend als de pleegmoeder zwanger wordt en voor jouzelf is dat natuurlijk ook heel ingrijpend!

      Wat zou het mooi zijn als je via eiceldonatie zwanger zou mogen raken! Ken je de donor? En wanneer is de terugplaatsdag? Spannend hoor!!! Ik wens je heel veel succes!!!

  2. Wat een mooi verhaal, hartverwarmend. Maar het was voor jullie toch een hele procedure… En ook emotioneel moet het niet gemakkelijk zijn geweest… Maar maak er nu iets moois van, geniet ervan! Zeker ook veel succes 🙂

  3. Jeetje wat mooi, heftig en bijzonder. Adoptie is absoluut niet zomaar iets en dat jullie daar nu niet voor gekozen hebben maar een ander pad zijn ingeslagen; heel mooi! Veel succes en hopelijk is het geluk jullie verder gegund!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *