buitenlander

Multiculturele Menselijkheid? Bedankt Afrikaan, Noord-afrikaan, Indiër, vrouw met hoofddoek en “buitenlandse” gemeentewerker.

Geplaatst door

Bedankt Afrikaan, Noord-afrikaan, Indiër, vrouw met hoofddoek en “ buitenlandse ” gemeentewerker. Oprecht, bedankt!

Vandaag, 9 januari. Nijlen om half 7 vanochtend…

Mijn eerste lesdag sinds mijn operatie in oktober, ik neem de trein naar Schaarbeek.
Wat mij vandaag overkomen is, wil ik even van de daken schreeuwen.

Veel geroezemoes op het perron in Nijlen is standaard allemaal in het Nederlands. Of ja, het plat “Naales” dialect. Mensen staren me na. Begrijp ik wel, zo’n kruk en een gigantische witte brace kan je moeilijk naast kijken. De trein komt eraan… hoe ga ik dáár in godsnaam opgeraken… kom op, Inge. Lukt wel. Bij het opstappen word ik bijna van het trapje geduwd door een of ander blond mevrouwtje dat heel bang was dat de trein zonder haar zou vertrekken, denk ik.

Eenmaal in de trein.

In de trein vind ik een plaatsje waar mijn been, dat niet kan plooien, tussen past. Er waren er nog, maar die waren al bezet door starende mensen en volle rugtassen.

Maar in Lier werd het echt druk. Stoelen bezet met mensen bedoel ik dan. Er komt iemand over me zitten. Ik lach hem vriendelijk toe waar hij op antwoordt met een stamp tegen mijn been. Per ongeluk, waarschijnlijk, maar een sorry kon er niet af.

Ik krijg hele lelijke blikken toegeworpen, omdat er naast mij nog 1 plaats vrij is, waar niemand kan zitten omwille van mijn been. Sorry meneer, echt. Ik had ook liever wat comfort gehad. Al denk ik niet dat u erg comfortabel zou kunnen zitten in dat strakke pak van u. En sorry mevrouw, dat u nu op uw hoge hakken moet blijven rechtstaan tot in Brussel.

Eens we Vilvoorde voorbij zijn, verandert de taaltrend op de trein. Het Nederlandse dialect maakt plaats voor wat Franse zinnen om in Schaarbeek te exploderen naar een veelheid van talen op de straat.

Het zijn niet de verschillen in de talen van alle continenten die ik hoorde wat me vandaag van slag heeft gebracht. Of de verschillen in de dialecten die door de trein weergalmden.

Ik ben geroerd, geroerd tot op het bot. Door ” buitenlandse” mensen.

Wat mij vandaag geroerd heeft tot in het allerdiepste van mijn zijn, is het respect en de zorgzaamheid waarmee ik ben ontvangen in Schaarbeek, in contrast met het ijskoude onbegrip en het egoïsme waarmee ik ben moeten vertrekken.

Bij het uitstappen in Schaarbeek nam een man met getaande huidskleur me onder de arm toen hij merkte dat afstappen niet zo’n eitje is op één been. Bedankt meneer, zonder u had ik me erg kunnen bezeren.

Op de trappen in het station werd mij meermaals gevraagd door een lieve Afrikaan, een Indische vrouw met een sjaal en een jonge snaak met getaande huidskleur of het wel lukte. Of ik hulp nodig had. In het Frans, of met gebaren.

Bij het oversteken van de straat hield een “buitenlandse”, die bij de gemeente werkt om het afval bij elkaar te sprokkelen, alle verkeer tegen zodat ik in alle veiligheid aan de overkant geraakte. Bedankt!

Lieve vrouw met hoofddoek, die me vanochtend vriendelijk toelachte en begripvol knikte toen ze me zag zwoegen om bergop te geraken… Bedankt. Het gaf me moed om door te gaan.

Vandaag kom ik voor jullie op, nog luider dan ooit. Jij lieve Afrikaan, Noord-Afrikaan, Indiër, vrouw met hoofddoek, gemeentewerker, BEDANKT, omdat jullie de enige waren die vandaag voor mij opkwamen.

Liefs Inge

11 reacties

  1. Bijzonder altijd he zulke dagen. Fijn ook om te weten dat er wel mensen zijn die rekening met je houden en respectvol met elkaar om kunnen gaan.

  2. Ohh wat kan ik me irriteren aan die mensen die zo staren of een stoel bezet houden voor hun rugtas die ook op je schoot of tussen je benen kan. Wat enorm vervelend dat bijna niemand je geholpen heeft, gelukkig waren er een aantal met wel goede normen en waarden.

  3. Inderdaad top, schaarbeek komt meestal anders in beeld. Het probleem is vooral ook dat we als mens in trein/tram/bus zo min mogelijk sociaal zijn. Ik vind dat steeds een vervelend gevoel. Stil zijn. Enkel denken, niet spreken…

  4. Wat een ervaring krijg je zo en een hele andere kijk op mensen. Gelukkig dat er toch uiteindelijk mensen waren die je graag hulp aanboden. Ik snap dat je je al zo ongemakkelijk en bekeken voelt, lijkt me vooral bijwaar je instapte een ongemakkelijke situatie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *