dromen

Huwelijk in de problemen door goed nieuws van de dokter? Grote dromen of nachtmerrie?

Geplaatst door

In mijn vorige en eerste blog vertelde ik over mijn droom om mama te worden. Zo vroeg mogelijk, zo snel mogelijk en als je me aan het begin van mijn twintiger jaren had gevraagd, had ik gezegd dat ik het liefst zeven kinderen wilde krijgen! Een baby, een kind van de liefde van mijn leven geboren uit mijn buik, een zwangerschap en borstvoeding geven, grotere dromen had ik niet.

Maar de tijd verstreek en ik of eigenlijk mijn man en ik, bleken een vruchtbaarheidsprobleem te hebben. Potjes lichaamsvloeistoffen werden ingeleverd, gratis hebben ze me ook meteen van mijn naaldenfobie afgeholpen. Bedankt nog lieve mensen van het lab in het grote universitaire ziekenhuis! Wat leefden jullie met ons mee en wat hebben we gelachen en gehuild!

De uitslag van onze dromen?

En toen was het tijd voor de uitslag, nachtenlang had ik wakker gelegen en als iemand me vroeg hoe het met me ging, barstte ik bijna uit elkaar van de spanning. We gingen met z’n tweetjes en waren er vast van overtuigd dat we zouden horen aan wie van ons twee het lag en welke hormonen we moesten spuiten om het wel te laten lukken. Binnenkort zouden we vast die twee gedroomde streepjes op zo’n beladen wit staafje gaan zien, toch…?

Natuurlijk waren we veel te vroeg in het ziekenhuis, dus we kochten in de kiosk van het ziekenhuis vieze thee die ergens in de verte smaakte naar koffie. Manlief proefde niets geks aan de thee en daar gingen mijn dromen weer met me op de loop. Het zou toch niet zo zijn dat ik nu ineens zwanger was? Was mijn waanzinnig goede smaaksensatie een teken of symptoom? Sommige vrouwen hadden dat toch? Hoe grappig zou het zijn!!! In gedachten was ik al aan het dromen en op de meest creatieve manieren bezig onze vrienden en familie te laten weten dat we zwanger waren! Ballonnen, echo’s, schoentjes en rompertjes, het kon niet gek genoeg. En natuurlijk was iedereen in tranen, net als ikzelf…

“Emma, je bent aan de beurt…”

Keek de dokter blij? Of was ze juist heel treurig? Kwamen onze dromen uit? Wat ging ze ons vertellen? Ik kan het me niet meer herinneren maar ongetwijfeld heeft ze onze handen geschud, zijn we achter haar aangelopen, haar kamertjes binnen en zei ze ons plaats te nemen. Wat ik wel nog weet is de manier waarop ze het nieuws bracht, ze zei: “Om maar meteen met de deur in huis te vallen, we hebben niets kunnen vinden.” Ik kan me niet herinneren dat ik me ooit zo koud heb gevoeld, ik rilde en was met stomheid geslagen. Bedoelde ze nou dat al die onderzoeken hélemaal niets hadden opgebracht???

Ik kon geen vragen verzinnen, ik wist niet wat ik moest zeggen. Ook Erik zei voor het eerst sinds ik hem kende helemaal niets, geen stom grapje of rare anekdote…. Er was even helemaal niks. We waren voorbereid op het allerslechtste nieuws, allebei onvruchtbaar en we zouden gaan adopteren, zo gaat dat toch? Iets minder slecht nieuws waren we ook klaar voor geweest, we hadden vragen op papiertjes geschreven als “wie leert je die injecties te geven?”, “hoe vaak wordt IUI vergoed?”, enz. enz. Maar met dit scenario hadden we geen rekening gehouden, hoe konden we?

De dokter heeft nog iets gezegd in de trant van dat we geluk hadden en dat het dus gewoon geduld hebben was. We konden misschien iets afvallen om de kansen te vergroten en Erik moest vooral geen te strakke broeken en onderbroeken dragen, zodat ‘zijn jongens’ lekker vrijelijk konden zwemmen… En na die opbeurende woorden gaf ze ons een hand en nam afscheid. Als het over een jaar nog niet was gelukt moesten we maar weer langskomen.

Moedeloos en verdrietig…

Daar zaten we dan, met z’n tweetjes op de bank in een donkere woonkamer. De gordijnen waren nog open hoewel het buiten allang donker was. Het liep tegen achten en we hadden nog niets gegeten. Geen van ons had enig idee wat we moesten zeggen. De afgelopen weken waren slopend geweest, met alle onderzoeken en de spanning voor de uitslag. Door mijn hoofd gingen allerlei dingen, variërend van blijf ik kinderloos tot Erik kan beter een vrouw zoeken bij wie hij wel kinderen kan krijgen. Het voelde alsof de wereld onder ons vandaan was geschopt, we in een nachtmerrie beland waren in plaats van mooie dromen. Als het nergens aan ligt, kun je het dus ook niet oplossen.

Het duurde een paar weken voordat we allebei weer een beetje bijgekomen waren van dit ‘goede nieuws’. Nog steeds wist ik niet hoe ik het aan de mensen om ons heen moest uitleggen, want als je niet zwanger wordt is er toch iets mis?

Kalender.

We reageerden heel verschillend op het nieuws en even waren we elkaar echt kwijt. Ik wilde met de kalender in mijn hand aankruisen wanneer we zeg maar actief een baby moesten gaan maken, het liefst met de klok in de hand probeerde ik het heft in eigen hand te houden. Erik wilde juist alles loslaten, geen onderzoeken meer, geen gereken of timen van de daad… Hij wilde het laten komen zoals het kwam, maar iets engers dan dat kon ik mij niet voorstellen. Want wat als het helemaal niet kwam? Wat als het nooit kwam?

Dwars door mijn verdriet om het gemis heen, wist ik donders goed dat dit niet de weg was die ik in wilde gaan. Ik wilde niet dat stel zijn dat elkaar in het verdriet voor altijd was kwijtgeraakt en dus ging ik me richten op ons tweetjes. Want er moest iets gebeuren en het liefst snel…

All you need is love.

Op dit moment hebben we ons vruchtbaarheidsprobleem even in de koelkast gezet en we gingen leuke dingen doen. We gingen veel op vakantie, op de gékste manieren maar daarover later misschien meer. Ik stortte me op mijn werk (zorgen voor de kinderen van andere mensen, tja…) en mijn hobbies, sprak af met vriendinnen en we deden leuke dingen met familie. Het duurde even, maar we kwamen er bovenop, Erik en ik waren weer écht samen, de neuzen dezelfde kant op en vier handen op één buik, waar overigens nog steeds geen baby in zat…

Genieten, dat is wat we deden. We waren ons enorm bewust van de voordelen van kinderloos zijn en daar genoten we dan maar enorm van. We sliepen lekker uit op zaterdag, gingen tot laat naar het theater om onderweg te verzinnen dat we misschien toch maar bleven overnachten. Geen oppas om te bellen of waarvoor we om tien uur thuis moesten zijn. Kinderen van vrienden kwamen weekendjes logeren en dan waren we kind met de kinderen: zwemmen, patatjes eten en pannenkoeken voor het ontbijt en als de kinderen omvielen van vermoeidheid, kwamen papa en mama ze weer ophalen! We aten samen de meest gekke dingen, probeerden dingen uit, en hadden veel plezier. Onze liefde was terug en het was goed.

 

Volgende week krijgen we heftig nieuws waardoor we in een stroomversnelling terecht komen…

Wat doe jij om je relatie goed te houden? Heb je nog leuke/goeie tips?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *