onvruchtbaar

Een achtbaan van gevoel: Onvruchtbaar verklaard…

Geplaatst door

Mijn derde blog alweer over het pad dat ik moest bewandelen om mama te worden. Als ik nu bij mij aan tafel kijk terwijl ik dit typ, kan ik alleen maar weemoedig glimlachen als ik denk aan het hartverscheurende verdriet en de gedachtes die ik destijds had over het vruchtbaar of onvruchtbaar zijn. Maar goed, dat wist ik toen natuurlijk niet…

Vier jaar na het nieuws van de dokter.

Vier jaar nadat de dokter ons had verteld dat we in principe allebei gezond waren en dus gewoon zwanger zouden moeten kunnen worden, moest ik naar de gynaecoloog voor een afspraak. In het verleden heb ik meerdere gezondheidsproblemen gehad waarvoor ik door de gynaecoloog behandeld was met heftige hormonen. Dit had niets te maken met mijn kinderwens, maar ik had dus een controle afspraak. De laatste weken speelde het niet zwanger worden of misschien onvruchtbaar zijn weer steeds meer. Ik had besloten om zonder met Erik te overleggen, een aantal vragen aan de gynaecoloog te stellen.

Daar lag ik dan weer met mijn benen in de steigers… Had ik nou tóch maar zonet m’n vragen gesteld. Als ik het nu niet deed dan ging het niet meer van komen. Ik raapte al mijn moed bij elkaar en vroeg hem of hij iets bijzonders zag. “Er is niets wat ervoor zorgt dat ik niet zwanger kan worden toch?” Zijn reactie was hardop lachen… Ik wist niet hoe ik moest reageren, was dit goed of slecht nieuws? Was ik wel vruchtbaar of onvruchtbaar? Zat hij me nou uit te lachen?? Ik heb me nog nooit ongemakkelijker gevoeld en zó verschrikkelijk alleen!!!

Een lot uit de loterij?

Nadat ik me had aangekleed wenkte hij me om even te gaan zitten, van binnen bibberend durfde ik niet echt te weigeren dus ik ging zitten. En daar, op dat moment, helemaal alleen kreeg ik te horen van deze dokter dat de kans dat ik ooit zwanger zou worden en die zwangerschap zou kunnen voldragen “kleiner was dan de kans dat ik miljonair werd door een loterij waar ik geen lot voor had gekocht”. Ik was dus onvruchtbaar. Hij zal de woorden waarschijnlijk niet geschreeuwd hebben, maar het kwam binnen op volume 10!

onvruchtbaar

Huilend naar huis.

Huilend ben ik naar huis gefietst en daar ben ik met kleren aan op bed gaan liggen, gordijnen dicht en ver onder de dekens. Uren later kwam Erik thuis en hij vond me daar onder de dekens, een compleet overstuur, doodmoe en boos hoopje mens. Nadat ik huilend, snotterend, schreeuwend en schor van verdriet het hele verhaal in stukjes verteld had hebben we vrienden gebeld die meteen kwamen. In hun armen hebben we gehuild en samen met de man van het stel heeft Erik een plan opgesteld. Want hoewel het ons niet zou helpen, op deze manier kon deze gynaecoloog niet met zijn patiënten omgaan! En hoezo was dit jaren geleden niet naar voren gekomen? En wat waren onze mogelijkheden nog? Waren er nog mogelijkheden? IUI? IVF?

onvruchtbaar

GAME OVER!

Gelukkig konden we meteen de volgende dag terecht bij de huisarts, dit keer gingen we samen. We vertelden het hele verhaal en ze was met stomheid geslagen. Dit kon écht niet… Maar ja, dit was slechts een deel van waar we voor kwamen! Want behalve een klacht indienen over het hoe de boodschap was, was het wel iets waar we verder mee zouden moeten. Ik wilde meer uitleg, ik wilde weten waarom ik dit nu pas hoorde, enz. enz.

De huisarts was heel lief, ze had niet de tijd op dat moment, maar kwam die middag bij ons op bezoek. Ze had in de tussentijd contact gehad met de verschillende doktoren uit het ziekenhuis en kon ons heel veel nieuws vertellen. Ze kon ons uitleggen wat het betekend wat deze gynaecoloog ons vertelde. De conclusie voel je vast al aankomen, het is voor mij niet mogelijk om een zwangerschap te voldragen. Zelfs al zou ik zwanger worden, wat volgens de gynaecoloog ook vrijwel onmogelijk is en ik dus zo goed als onvruchtbaar ben, dan kan mijn baarmoeder geen veilig thuis zijn voor het baby’tje in mijn buik. Door de hormoonbehandelingen en andere medicatie die ik in het verleden had gehad, was mijn baarmoederweefsel qua conditie te vergelijken met dat van een 80 jarige vrouw. Oud, broos en niet in staat om nieuw leven te dragen. Onvruchtbaar. Game over…

Een draagmoeder?

We bespraken nog draagmoederschap en stelden onze vragen, maar er was niets meer aan te doen. Boos worden op de doktoren van vier jaar geleden zou ons verder ook niets brengen. We besloten daar in ieder geval voor dat moment, niets mee te doen. Wij moesten verder met het bericht dat we hadden gekregen, verder kijken naar onze toekomst. Want hoe dan ook, in ons toekomstbeeld zagen wij allebei heel duidelijk wel kinderen! Maar als die niet uit mijn buik zouden komen, waar zouden ze dan vandaan komen?

Lege armen, een huilend hart…

Antwoord, nu hadden we dan eindelijk het antwoord. Maar het deed zo’n pijn! Terwijl de wereld om ons heen in hetzelfde tempo door leek te razen, stond onze wereld even heel stil.. We hoefden nooit meer een zwangerschapstest te kopen want het positieve antwoord zou ons nooit toelachen. Geen verloskundige zoeken, geen kraampakket bestellen… Telkens als ik dacht dat mijn tranen op waren, bedacht ik me weer iets wat we dus nooit zouden meemaken. Het nooit aan je ouders en schoonouders kunnen en mogen vertellen dat je in verwachting bent van een kleinkind voor hen! Als ik daaraan denk kan ik wéér verdrietig worden.

Alles was ineens anders. Omgaan met onvruchtbaar zijn blijkt moeilijk voor mensen.

Mensen om ons heen wisten niet goed wat ze met ons moesten. Wat zeg je tegen mensen als ze hun dromen hebben verloren als ze de doelen in hun leven nooit zullen halen en immens verdrietig zijn door onvruchtbaarheid? We kregen bloemen, kaartjes en cadeautjes. Vriendinnen brachten chocola en luxe soorten thee, familie bracht stoofschotels en soep en de buren ontweken ons op de galerij van onze flat. Niets was meer hetzelfde, maar we moesten door.

Het kostte ons maar een paar weken, we moesten een droom laten varen en dat deden we letterlijk door het doorknippen van het touwtje van een heliumballon. Geen idee of dat geholpen heeft, maar we hadden een gebaar nodig, een fysieke actie die aan kon geven dat we door konden, van onszelf verder mochten.

De toekomst.

Een paar dagen na deze heftige dag, was het Erik die over adoptie begon. Ineens werden dingen die altijd in een verre toekomst zouden gebeuren, door een stroomversnelling onze kant op gedreven. Ons plan was al jaren dat als het dan toch écht niet zou lukken, zouden we adopteren, maar waar begin je dan?
Nu alle ziekenhuisopties op leken wilde Erik verder, maar ik voelde een knoop in mijn maag als ik dacht over adoptie. Zag ik ons in het vliegtuig stappen om weken lang in een vreemd land te wennen als gezin van een adoptiekindje? Hoe zou het zijn? En zou ik dat kunnen? We hadden gesprekken die eigenlijk steevast eindigden in tranen en ik denk dat het heel goed was voor de verwerking, maar verder kwamen we er niet mee…

Post op de mat.

Op een donderdagmiddag, ik vergeet het nooit meer, viel er een enorme A4 envelop op de mat. Ik was verrast (ik ben gek op post!) en kon niet wachten om hem open te maken! Ik geloof dat ik niet eens heb gekeken waar de envelop vandaan kwam en ik scheurde hem meteen open. Daar lag, zonder aankondiging of waarschuwing, het informatiepakket over adoptie op mijn tafel…

onvruchtbaar

Was ik hier klaar voor? Was dit onze volgende stap? Hoe zou familie reageren? En onze vrienden? We kennen eigenlijk niemand die kinderen heeft geadopteerd.

Had jij een reserveplan voor als zwanger worden niet zou lukken? Zou jij willen adopteren?

Mijn andere 2 blogs hierover ook lezen?

Klik HIER voor blog 1 en klik HIER voor blog 2.

 

14 reacties

    1. Hahaha! Ja geloof niet dat er veel aandacht is voor empathielessen in die opleiding. Nadat we een officiele klacht hadden ingediend via onze huisarts, bleek dat hij twee dagen daarvoor had gehoord dat hij zelf kanker had. Hij had dit nog niet met zijn werkgever gedeeld en zat niet heel lekker in zijn vel.

      Het praat het niet goed, maar het maakt het wel begrijpelijker…

  1. Wat een heftig verhaal zeg! En wat een belachelijke gynaecoloog! Ik heb ook heel lang nagedacht aan opties voor als ik onvruchtbaar zou blijken. Wij zijn daar niet uitgekomen. Uiteindelijk na heel veel jaar toch zwanger mogen raken na MMM.

    1. Wat een fijn resultaat dat jullie alsnog zwanger zijn geworden!

      Wij kwamen ook pas uit de wat nou als, toen we daadwerkelijk wisten dat zwanger worden geen optie meer was. Pas dan word je gedwongen verder te kijken…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *